|
Kwestie dotyczące zasad wystawiania skierowań przez lekarzy ubezpieczenia zdrowotnego na leczenie specjalistyczne w poradni specjalistycznej lub szpitalu regulują zapisy § 12 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 roku w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej ( Dz.U.08.81.484) oraz art. 57-61 Ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych z dnia 27 sierpnia 2004 roku (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.).
Skierowanie jest dokumentem wymaganym przy dostępie do badań diagnostycznych oraz świadczeń realizowanych w ramach:
- ambulatoryjnej opieki specjalistycznej,
- leczenia szpitalnego,
- leczenia uzdrowiskowego,
- rehabilitacji leczniczej,
- opieki nad przewlekle chorymi
Zgodnie z zapisami art. 57 w/w ustawy spośród ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych skierowanie nie jest wymagane do świadczeń:
. ginekologa i położnika;
. dentysty;
. dermatologa;
. wenerologa;
. onkologa;
. okulisty;
. psychiatry;
. dla osób chorych na gruźlicę;
. dla osób zakażonych wirusem HIV;
. dla inwalidów wojennych i wojskowych, osób represjonowanych oraz kombatantów;
. dla cywilnych niewidomych ofiar działań wojennych;
. dla uprawnionego żołnierza lub pracownika, w zakresie leczenia urazów lub chorób nabytych podczas ykonywania zadań poza granicami państwa;
. dla osób uzależnionych od alkoholu, środków odurzających i substancji psychotropowych - w zakresie lecznictwa odwykowego.
Ponadto skierowanie do lekarza specjalisty nie jest wymagane w następujących sytuacjach:
. zagrożenia życia,
. porodu,
. zatruć,
. urazów,
. wypadków.
Świadczeniobiorca ma prawo wyboru lekarza specjalisty spośród tych, którzy zawarli umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia.
Zgodnie z § 12 ww. rozporządzenia każdy lekarz ubezpieczenia zdrowotnego ma prawo skierować świadczeniobiorcę do leczenia w poradni specjalistycznej lub do leczenia szpitalnego. Do skierowania winny być dołączone wyniki badań diagnostycznych i przeprowadzonych konsultacji, zgromadzone przez lekarza kierującego i stanowiące uzasadnienie do postawionego rozpoznania wstępnego oraz inne istotne informacje o dotychczasowym leczeniu.
W przypadku stwierdzenia braku możliwości dalszej opieki w danej poradni specjalistycznej, po uzasadnieniu w dokumentacji medycznej lekarz ubezpieczenia zdrowotnego kieruje świadczeniobiorcę do poradni specjalistycznej, w tym o tej samej specjalności.
Skierowanie wystawione do poradni specjalistycznej ważne jest do czasu zakończenia leczenia i nie jest wymagana jego aktualizacja. O konieczności objęcia leczeniem
i częstotliwości wizyt w poradni specjalistycznej decyduje lekarz specjalista.
Żaden z w/w aktów prawnych nie mówi o terminie "wygaśnięcia" skierowania ani też nie różnicuje skierowań na poradę jednorazową lub objęcie leczeniem. Ważność skierowania na objęcie opieką i leczeniem przez lekarza poradni specjalistycznej warunkowana jest jedynie przyczyną skierowania pacjenta - jeżeli jest ona nadal aktualna, to skierowanie pozostaje ważne
Wyjątkami są:
- skierowanie na leczenie uzdrowiskowe , które jest ważne 18 miesięcy, licząc od dnia jego wystawienia.
- skierowanie na rehabilitację leczniczą , które traci ważność, jeżeli nie zostanie zarejestrowane w zakładzie rehabilitacji w terminie 30 dni od daty wystawienia.
- skierowanie do szpitala psychiatrycznego , którego ważność wygasa po upływie 14 dni.
Zgodnie z powyższym pacjent przewlekle chory, pozostający pod stałą opieką lekarza poradni specjalistycznej nie wymaga corocznego odnawiania ważności skierowania.
W przypadku skierowania na kontynuację leczenia osoby uzyskującej pełnoletniość, dotychczas leczącej się w poradni specjalistycznej dla dzieci do jednoimiennej poradni specjalistycznej dla dorosłych - zgodnie z art. 57 ust.1 w/w ustawy: "Ambulatoryjne świadczenia specjalistyczne finansowane ze środków publicznych są udzielane na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego" - skierowanie może wystawić zarówno lekarz podstawowej opieki zdrowotnej jak i lekarz specjalista.
W przypadku, gdy świadczeniobiorca zostaje objęty opieką medyczną przez lekarza specjalistę i wymaga wykonywania badań kontrolnych, pozostających w związku z prowadzonym leczeniem, skierowanie na te badania wydaje oraz pokrywa koszty ich wykonania świadczeniodawca udzielający świadczeń ambulatoryjnej opieki specjalistycznej.
W przypadku, gdy lekarz POZ wystawi skierowanie, którego celem jest konsultacja specjalistyczna, po jej zakończeniu, lekarz specjalista ma obowiązek (zgodnie z umową z NFZ) przesłać zwrotnie do lekarza kierującego informacje o postawionej diagnozie i zaordynowanych lekach. Mając taką wiedzę, lekarz POZ może kontynuować leczenie lub podjąć decyzję o skierowaniu świadczeniobiorcy na objęcie leczeniem specjalistycznym.
Także w każdym przypadku udzielenia przez specjalistę tzw. porady kompleksowej, lekarz POZ lub lekarz kierujący do poradni jest informowany pisemnie o postawionym rozpoznaniu i wytycznych co do dalszego postępowania diagnostyczno-leczniczego.
Lekarz POZ ordynuje leki dla świadczeniobiorcy (konieczność stałego przyjmowania leków w schorzeniach przewlekłych), jeżeli w dokumentacji medycznej przez niego prowadzonej znajduje się informacja, także pochodząca od lekarza specjalisty realizującego świadczenia w ramach umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych zawartej z NFZ, uzasadniająca zastosowanie terapii.
W przypadku kierowania pacjenta na objęcie kompleksową ambulatoryjną opieką specjalistyczną nad pacjentem z cukrzycą, kwalifikacja następuje w trakcie porady specjalistycznej w poradni diabetologicznej,posiadającej z NFZ umowę w w/w zakresie.
W związku z zapisami § 13 Zarządzenia Nr 62/2009/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 2 listopada 2009 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna uprzejmie informuję, że od dnia 01 stycznia 2010 roku Ambulatoryjne Świadczenia Diagnostyczne Kosztochłonne, z wyłączeniem badań endoskopowych przewodu pokarmowego, na które może kierować również lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, wymagają skierowania lekarza, który:
1) zawarł umowę z Funduszem lub
2) wykonuje zawód u świadczeniodawcy, który zawarł umowę z Funduszem
- o udzielanie świadczeń w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna lub rehabilitacja lecznicza lub opieka psychiatryczna i leczenie uzależnień.
Karta informacyjna z leczenia szpitalnego lub karta informacyjna z izby przyjęć lub szpitalnego oddziału ratunkowego, nie stanowi skierowania do lekarza specjalisty. Świadczeniobiorca po zakończeniu hospitalizacji (także w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym) powinien otrzymać, stosownie do zaistniałej sytuacji, skierowanie do lekarzy specjalistów, informację dla lekarza POZ, recepty, zwolnienie lekarskie oraz wyniki badań diagnostycznych wykonanych w toku leczenia.
Każdy lekarz ubezpieczenia zdrowotnego w trakcie prowadzonego leczenia w przypadkach medycznie uzasadnionych orzeka o czasowej niezdolności do pracy i wystawia zwolnienie lekarskie.
W przypadku, gdy świadczeniobiorca objęty leczeniem specjalistycznym wymaga leczenia szpitalnego, lekarz specjalista dołącza do skierowania wyniki badań diagnostycznych zgodnie z rozpoznanym schorzeniem, aktualną wiedzą i praktyką medyczną, umożliwiające potwierdzenie wstępnego rozpoznania.
W przypadku zakwalifikowania pacjenta do leczenia w oddziale szpitalnym, a w szczególności do planowego leczenia operacyjnego, wykonanie niezbędnych badań diagnostycznych leży po stronie szpitala.
Ś wiadczeniobiorca ma prawo do leczenia szpitalnego u tych świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z NFZ, na podstawie skierowania lekarza, lekarza dentysty lub felczera, jeżeli cel leczenia nie może być osiągnięty przez leczenie ambulatoryjne.
W czasie trwania leczenia w zakładach opieki zdrowotnej przeznaczonych dla osób wymagających całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych lekarze ubezpieczenia zdrowotnego nie mogą wystawiać Świadczeniobiorcom zleceń na środki pomocnicze i wyroby medyczne będące środkami ortopedycznymi oraz ordynować leków.
Na wizytę u lekarza pacjent ma prawo zapisać się dowolnie wybranego dnia, w godzinach pracy punktu rejestracji. Aby zarejestrować się u świadczeniodawcy pacjent może zgłosić się do
rejestracji:
- osobiście,
- telefonicznie,
- za pośrednictwem osoby trzeciej,
- jeżeli placówka dysponuje odpowiednim oprogramowaniem, również drogą elektroniczną.
Świadczenia powinny być udzielane przez Świadczeniodawcę w możliwie najkrótszym terminie. Świadczeniodawca jest zobowiązany do przyjęcia Świadczeniobiorcy w ustalonym terminie.
W razie wystąpienia okoliczności, których nie można było przewidzieć w chwili ustalania terminu udzielenia świadczenia, a które uniemożliwiają zachowanie ustalonego terminu Świadczeniodawca w każdy dostępny sposób informuje Świadczeniobiorcę o zmianie terminu.
Świadczeniodawca prowadzi listy oczekujących na udzielenie świadczenia, zgodnie z ustawą
o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i przepisami wydanymi na jej podstawie.
|
